Trudno wymagac docenienia czegos, co sie zrobilo, jesli samemu sie nie docenia tego, co zrobili tobie inni. Smutek niszczy. Najbardziej boli i krzywdzi obojetnosc. Czasem trzeba wiedziec, kiedy przestac. Jesli jakas decyzja wydaje ci sie trudna, zawsze moglo byc gorzej. Jesli jakas decyzja wydaje ci sie latwa, to nie ciesz sie zawczasu, bo za chwile [...]
Trudno wymagac docenienia czegos, co sie zrobilo, jesli samemu sie nie docenia tego, co zrobili tobie inni.
Smutek niszczy.
Najbardziej boli i krzywdzi obojetnosc.
Czasem trzeba wiedziec, kiedy przestac.
Jesli jakas decyzja wydaje ci sie trudna, zawsze moglo byc gorzej.
Jesli jakas decyzja wydaje ci sie latwa, to nie ciesz sie zawczasu, bo za chwile moze ona przybrac rozmiary tej trudnej.
Milosc jest najpiekniejsza, ale i najtrudniejsza.
Muzyka leczy i uspakaja (kazda, o ile ci sie podoba).
Bartosiewicz i Krawczyk maja racje: trudno razem, ale bez siebie w cale nie jest lzej.
Tak, wiara czyni cuda.
Zycie, to cecha ulotna (czy, aby ktos juz tego nie powiedzial wczesniej?)
Rzeczy blahe naprawde potrafia cieszyc!
Warto czasem powiedziec cos, co wydaje sie dla nas zupelnie oczywiste i niepotrzebne do stwierdzenia. Komus innemu moze sprawic olbrzymia radosc.